Hakan Ercan’a canımdan süzerek bir kardeş şiir...
Tarihin kör bıçakla ayırdığı
Bir coğrafya tuzağıydı düştüğümüz
Yaralı bir kuş misali bu ülkenin
İki kanadında iki rüzgar esmesi
Uzadıkça uzayan ayrılık deltalarında
Düşlerden olma bir uçurumsun
Düşüp kalktıkça
Düşüp kalktıkça oyalandığım.
Zamanın ayrılık tarafı yaralı akar.
Önceleri yoktu kokusu hiçbir çiçeğin
saçlarından döküldü,
ellerinden döküldü,
gözlerinden döküldü,
sen bir çiçek değilsin
çiçek tanrısı
Susmanın susmaktan başka
Her şeye dönüştüğü bir akşam
Üşümenin üşümekten başka
Her şeye dönüştüğü bir kış vaktidir
Kederin o ince sızısı
Kuşların uçuşuna benzeyen günlerimiz vardı
Turuncu sevinçler içinde
Pencerelerden parklardan geçen
Ürkek gülüşünden sarkan sardunyalar
Solmak nedir bilmezdi oralarda
Rüzgârsa ellerimizi uzaklara
(Öteki Dergi 12. sayısında yayımlanmıştır)
Durmadan eksilen bir şeyiz kendimizden
Durmadan ve kanayan.
Şimdi biz neyiz?
Zamanın ellerine atılıvermiş iki yaprak.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!