Ramazan Dostluğu Şiiri - Servet Balıbey

Mağara ağzında, garip örümcek,
Tarihi yazmaya yola koyulmuş
Dışarda fırtına, dost iki nefes.
Biri güneş iken dost gölge olmuş,

Zamanın durduğu, mübarek eşik;
Bir Dostluk ki, Resul özünde ışık!
Ebû Bekir gölge, Nur’un izinde
Eriyen bir mum gibi, nebiye aşık

​Ramazan arınmak, kötülüklerden
Nokta nokta hijyen, zekatlanmaktır
Paylaşabilmektir, bütün sevgiyi
Unutmuşken durup hatırlamaktır

Dost dediğin yol, ölebimektir
Hurma tanesini, bölebilmektir
İftarda beklenen, kıymetli sırrı
Bir lokma ekmekte, yiyebilmetir

"​Ben" diyen şu diller terbiye olsun
"Biz" diyebilmeye alışık olsun
Müminlerin kalbi, dostuluk çadırı
Bütün yüreklerden bir izi olsun

Gökler sofra verir, sabırdan iftar
Peygamber gülüşü, ezanda tekrar
​Aç kalmak değildi, tüm hedeflenen
Ruhu doyurmaktır, asıl İntizar