Rahmet ve Gözyaşı Şiiri - Andelip Mehmet

Sînemin bağrı yanık, aşk ateştir bilene,
Gönül harâb olurken, bir nazar et gülene,
Perde perde açılır, bu sevdalar güllere,
Varlık içinde yokluk, muhtaç eder çöllere.

Söz bitince sır başlar, aşkın olduğu yerde,
Zikr-i şevkle yanmakta, gönül tecellîlerde
Çekme gamı, kederi, her gam kevser gibidir,
Ağla kalbim bu rahmet, gözyaşında gizlidir.

Şu ruhumun ravzası, hicrân olur her sefer,
Ne bir nazar, ne bir âh, bu gamhânede nefer,
Şeb olan, şem’îm sönüp; gülleri hazan eder,
Ey vefâsız! Bu sabır, mâbetlerde mukadder.

Dertli kalpler secdede, vuslatla sırra erer,
Bir tasavvur bir akıl, dil pervaneye döner,
Tek sermaye imandır, tacın tahtın hep gider,
Ben bu yokluk içinde, hem kurban hem derbeder.

... andelip...