Racon Kesiyorum Şiiri - Adem Efiloğlu

ALEME RACON KESİYORUM

Bakışlarından sonra değişti havam,
Bende bir fiyaka ki sorma gitsin,
Hep ilkbaharda saçlarım,
Sonsuzluğa kavuşmuşçasına koşuyor ayaklarım,
Çilek mevsiminde dudaklarım,
Işıl ışıl gözlerim..
Parmaklarımda uçuşuyor kelebekler,
Dans ediyor parmaklarım,
Ve içim sığmazken içime,
Aleme racon kesiyorum…

Bilmezsin,
Yürüyüşümü kıskanır oldu kahve müdavimi ihtiyarlar.
Bakışlarımdan kaçıyorlar aynalar,
Işığıma dayanamıyor gökyüzü,
Gömleğimin tüm çizgileri jilet,
Üstüne bastığım toprak alıyor hararetimi,
Sanırsın her duygunun hesabı benden sorulur,
Sanırsın buraların her davasını çözen benim…

Gizlediğimi sandığım sırlarımla,
Tavaf ederdim olduğun yeri,
Sokağımın delisi geçerdi yanımdan,
O bile anlardı içimin derinliğini,
Derdi ki;
“Derinin, derininde derindir,
Yaşatmayı bilirsen her şey senindir.”
Görüyorsun ya,
Derinimde bile yansıyan sensin,
Ve
Beni nefes aldıran sadece sevgindir…

Muhtarın gözünden kaçmamış,
Berber sobeleyip durdu,
Ve hatta mahalle bakkalı kaç kere sordu,
“Sendeki bu hal nicedir” diye?
O vakit anladım,
Ben çok derin susuyormuşum.
Nereden geldiyse,
Ellerime tutuşturduğum papatyaları sevdim,
Gözlerine baktım,
Yine sustum,
Ve sadece gülümsedim…

Ayaklarım bir başka adımlıyor kaldırımları,
Her köşe başını en geniş yerinden geçiyorum,
Sanırsın âlem benim.
Hoyrat cümlelerimi israf ettikçe,
Sanırsın âleme sultan benim.
Göçmen kuşlar gibi açıyorum kanatlarımı,
İçin için haykırıyorum,
Hem de öyle be…
Sen benimsin,
Âlem zaten benim,
Aleme sultan benim…

Biliyor musun?
İçimde sen varsın,
Âleme racon kesiyorum,
Farkında değilim…
İçimde sen varsın,
Âleme racon kesiyorum,
Farkında değilim…

Âdem Efiloğlu