Hey Rabelais!
'Gülümsemek insanlara mahsustur' dediğinde,
Merak ettim ne yapıyordun?
Dur tahmin edeyim,
Ya tarihe geçecek bir söz yaratma peşindeydin,
Ya şişenin dibinde geziniyordun,
Ya da sen de benim gibi terkedilmiş olacaksın ki,
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta