Rabb'im Rasulullah'a Selamımı Ulaştır

Mekke’nin tozlu yollarında bir yiğit,
Darağacı kurulmuş, yüreğinde sonsuz vait.
Hubeyb bin Adiy, sabrın sarsılmaz kalesi,
Dudaklarında yükselir şehadetin bestesi.

​Bağladılar gövdesini o kuru ağaca,
Zulmetin gölgesi düştü her bir yamaca.
Mızraklar inerken yavaş yavaş tenine,
O, sadık kaldı ezelden gelen yeminine.

​Acılar içinde bir fısıltı yükseldi göğe:
"Rabbim, selamımı ulaştır o şanlı Nebi’ye!
Gurbet elde yalnızım, sesim yetişmez O’na,
Sen duyur selamımı, nur dolsun dört bir yana."

​Medine’de bir huzur, bir kutlu meclis vardı,
Birden Fahr-i Kâinat’ın simasını nur sardı.
Mübarek dudaklarından döküldü o kelam:
"Aleykümselam ya Hubeyb, aleykümselam..."

​Mesafe ne Mekke’ydi ne Medine’nin yolları,
Gönül bağıyla sarıldı İslam’ın kolları.
Bir mızrak yarasıyla bedeni düşse de yere,
Selamı ulaştı çoktan o en büyük öndere.

Gökhan Öztürk