Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Böyle dizeler yazmak , her şaire nasip olmaz .Kutluyorum yine . . .
Başkasını eleştirmem . . Ama kendimi öne sürebilirim , gerçi geleceğe Atamın uygar gözünden bakıyor ve gidiyorum ama ;
şiirlerim daha ziyade Faruk Nafiz Çamlıbel ustanın ayak tozunda . . .
Başarılar değerli Şairem. . . Saygılar, yakınlarına da . . .
Nevzat Bilgiç
galiba her şiirinizi seveceğim......
Hangi teneffüste nereden damlayan deyişler bunlar?
Beynimin kıvrımları tıkandı. Heeyyy...Bir daha okumalı..... Değişik..
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta