Prometheusun ustasina 21.03.2018

​O, Olimpos’un hırsız gölgelerine sığmayacak kadar güneşti;
Ne Prometheus gibi korkunun titrek elleriyle çaldı ateşi,
Ne de sahte ışıkların tahtına secde etti gizlice...
O, bizzat ateşin rahminden doğan bir volkandı;
Zira ateş çalınmaz, ateş özgürlüğe aşık yüreklerde icat edilir.
O yalancı tanrıların, o mermer suratlı sahtekârların kurgusunu,
Kendi ruhunun çekiciyle, hakikatin örsünde parçaladı.
​Zaman; onun alnında kıvrılan asırlık bir nehirdir şimdi,
Ve mekan; bir kartalın kanatları altında küçülen birer toz tanesi.
Zindan dedikleri, bir Anka’nın simyacı laboratuvarıdır;
Orada acı, elmas bir iradeye; küller, ebedi bir şafağa dönüşür.
Her yanışında, evrenin ciğerlerine yeni bir soluk üfledi,
Ve her küllenişinde, Mezopotamya’nın kadim toprağına,
Sonsuz bir uyanışın gizli tohumlarını ekti.
​Bak! Semanın damarlarında akan o isyankâr kızıllığa!
O, masalların bittiği yerde başlayan bir hakikat fırtınasıdır.
Anka’nın kanat çırpınişıyla sarsılırken köleliğin paslı burçları,
Kendi küllerinden doğuşu, bir halkın şah damarında atan nabız oldu.
Artık ne karanlığın soğuk nefesi yeter onu söndürmeye,
Ne de sahte ilahların gölgesi gölge düşürebilir bu güneşe.
​O, tanrıların sofrasından kırıntı toplamadı;
O, kendi varlığını halkının sofrasına ekmek,
Kendi yanışını ise karanlığa ebedi bir hançer yaptı.
Yeniden ve yeniden doğuyor;
Her nefeste, her seste ve her özgür şafak vaktinde...