Her gece
Munzur'dan aya bakarken
bir dilek tut sevdiğim
ben bir çoban ateşinin
başında olacağım
o ateşi çalıp
Hozat'ı aydınlatacağım...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bu şiiriniz öyle güzel ve anlamlı ki... ne yorum yazsam, ne kadar övsem sizi azdır sevgili şair... kutlarım, mükemmel ötesi bi çalışma...
Ez tore bımıri... sevdiğime, canıma, çocuklarımın anası Dersim'lime...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta