Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
duyarlılığınız için çok teşekkür ederim...şahane bir esere imza attınız ...sizi canıgönülden kutlarım...sonsuz saygılarımla ekliyorum...
özgürlük arayışı sanırım sonsuz,,tebriklerimle dost
Bu gaflet uykusundan ne zaman uyanacakbu kandırılmış kesim bilemiyorum ve sabırla metanetle ve umutla bekliyorum.Yüreğim kan ağlasa da... TEBRİKLER HOCAM SELAM VE HÜRMETLERİMLE TAM PUAN GÖNÜL SAYFANIZA..
Bende kendimi özgür sanıyordum dizelerinizi okuyunca,nasılda uyutulmuşuz anladım. İnsanlık kimlerin elinde kalmış, yazık bu ülkenin asil isanlarına.
Gönlünüze sağlık harika dizelerdi. Kutlarım....
Duyarlı ve sorumlu bir vatandaşlık örneği şiiriniz için kutlarım İbrahim Bey.
Paylaşım için teşekkürler
'hey özgürlük,
bayrak bez parçası oldu
vatan toprak parçası
yol geçen hanı
vatansever, vatan haini
kelle avcıları
özgürlük kahramanı
olanları nasıl yazarım senin adına
yazamam seni, yazamam özgürlük adına '
Güzeldi hem de çok güzel sayın abim.Vatanımızın adı Türkiye...'Alt kimlik, üst kimlik, Türkiye'lilik, açılım, özgürlük öyle mi....Bir kere öpmeyle başlar.......? İçimiz yaralı en iyisi susalım ve bu güzel şiirinizi alkışlayıp tebrik edelim. Allah sonumuzu da hayr eylesin diyelim.Selam ve saygılar.
Hey özgürlük,
yazamam seni mısralarımda
mısralarıma sığmayacak kadar asil
boyun eğmeyecek kadar gururlusun
yazamam seni mısralarımda
hey özgürlük,
bayrak bez parçası oldu
vatan toprak parçası
yol geçen hanı
vatansever, vatan haini
kelle avcıları
özgürlük kahramanı
olanları nasıl yazarım senin adına
yazamam seni, yazamam özgürlük adına
*****
çok şey yazarm yazmasına da ...
yazmıyım bu kez ..
yerden göğe kadar haklısınız Hocam ..
hani millet şimdi fatma gülün suçu ne diyor ya ..
hani cansız dizinin bölümlerin bekliyor ..
yok yok ben bişey demiyim ..
özgürlük ne .. diyeceğiz pek yakında belki de
az sonra az sonra demem gerek ..
ya da flaşşşşşşş flaşşşşşşş ..
bre zındık sen özgürlük mü dedim ..
vay adın bile hürriyet ..
kesin ümüğünü bu çok konuşur bu zararlı elaman kaldırın ortadan .. ( gerçek adım hürriyet o yüzden daha bir canım yanıyor benim.. adımı yaşatamıyorum .. yaşatıyorum kendimce de yetmiyor haklısınız ipotekli özgürlüğü
ben ne yapıyım ki ..
duyarlı şair yüreğinize selam sevgi hocam .. ..
yne de en azından sesimizde ki ve yüreğimizde ki özgürlük bitmesin ..
aslolan yüreğin özgürlüğüdür ..
susturmak bitirmek içinde öldürmeleri gerekir ..
öldürsünler son nefesime kadar sesim çıkar ya ona bakarım..
deriz..
yani ..
en kötü ihtimalle ..
ha bir şeye yarar mı en azından karaktersizlerin onursuzların içinde onurlu karakterli kalmış olurum kendime saygımı yitirmem .
ölürken bile ..
ahtapotun kolları gibi salgın yayıldı her yere karabasan..
kutlarım
namık cem
ne yazıkkki ipateğe karşı yinede yaşıyoruz tebrikler....
Bu şiir ile ilgili 28 tane yorum bulunmakta