Ben Veli Han Yılmaz.
Sigara içmem, ağaçları severim.
Kafamın içinde bir yerlerde durmaksızın akan bir kum saati var.
Sessiz ve engellenemez şekilde süzülüyor taneleri.
Evet, hissediyorum, zamanım azalıyor.
İşte ben, Veli Han Yılmaz, saati ve yeri belirsiz bir randevuya hazırlanıyorum.
Bilmek ister miyim bu gizemi, ondan da emin değilim.
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta