Portakal ve insan Şiiri - Halil Arı

Bugùn insanin sofrasındayım
Cok sevdigim, bana hayat veren
Kùçùkken sulayıp, kabugumu temizleyen
Kuruyan dallarımı kesip gùzelleştiren
Bugùn o insanın sofrasındayım
O beni cok severdi
Otlarımı dahi temizlerdi
Biraz sararsam solsam Su verir,bùyùmem için gùbrelerdi
Bugùn o insanın sofrasındayım
Hemde engùzel yerinde
Birkaç meyve ile birlikteTuaf bir cisimde bizimle
once beni eline aldı
Ögrendim elindeki bicaktıYaklaştırdıSevecek zannettim
Hep oyle yapardı okşar
Gözù gibi bakardı
Bukez oyle olmadı
Ey insan oglu Sen bana iyilikmi ettin
Yoksa nefsini dùşùnùpYemek icinmi ektin
Sen nekadar zalimsin
Artık benseni sevebilirmiyim
Sana hiç gùvenirmiyim
Bir portakal agacında dogsanSende benim yerimde olsan
Elinde bıçakla yaklaşan en bùyùk korkumsa insan olur insan