Demiryolu boyunca Porsuk
Usul usul akıyordu.
Büyümesi ağacın, meyvenin
Çoluğun, çocuğun gülmesi hep
Porsuk’a bakıyordu..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bu şiir şiir arkadaşlar. ama porsuk-da da bir şeyler olmalı. diyalektik ve şiir biraraya gelince sadece şiir değil, bizim şiirlerimiz olur, aşk o zaman aşkolur. sevgiler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta