Pişt, kime diyorum duy beni! Sağa sola bakma, tam kalbine sesleniyorum. Şu gürültülü dünyanın içinde bir tek seni seçtim, Bir tek senin sessizliğine yerleşmek istiyorum. Öyle uzaklara dalıp gitme hemen, gözlerinin hapsinden bırakma beni; Sanki aramızda koca bir deniz, sanki bin yıllık yol... Oysa şuracıkta, nefesinin gölgesindeyim, görmüyor musun?
Kaç kere geçtim önünden görmedin, kaç cümleyi yarım bıraktım duymadın. Oysa gözlerim her seferinde "buradayım" dedi, sen ise hep uzak bir rüzgarı dinledin. Kaç sabahı senin hayalinle uyandırdım, haberin yok; Kaç çayı soğuttum karşımdaki boş sandalyede. Sana anlatacaklarım dağları aşar da, Sen bir "merhaba" desen, dilim lal olur, kelimelerim şaşar.
Duy beni artık! Sadece kulağınla değil, o mühürlü kalbinle dinle. Sana seslenen sadece dudaklarım değil; Ayakkabımın tıkırtısı, kalemimin cızırtısı, Hatta şu göğüs kafesimin içindeki o bitmek bilmeyen yankı... Hangi hayalin kuytusunda saklısın böyle? Hangi uzak diyarların rüzgarına kaptırdın saçlarını da, Dibinde çarpan şu yüreğin sesini duymuyorsun?
Kaç bin kelime feda ettim senin o tek bir bakışına, Kaç şiiri yırttım, kaç cümleyi yarım bıraktım yollarında... Sanki bir masal kahramanısın da ben sadece bir figüran, Oysa ben bu hikayenin en gerçek acısıyım. Yürüdüğün yollara kalbimi serdim, çiğner geçersin diye, Sen ise hiç geçmedin, hep başka patikalara saptın. Seni sevmek; bir mayın tarlasında gözü kapalı yürümek gibiydi, Ben o mayınlara bile isteye bastım, parçalandım da yine "sen" dedim.
Tamamını Oku
Bakma bacım. Pişt deyip sonra da infaz eder.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta