Pişmanlık Şiiri - Hamza Mamaş

Neredesin.
Nasılsın.
Sonsuz bir pişmanlıksın.
Hiçbir yüreğe deva olamazsın.
Kocaman bir yangınsın.
Vuslata ramak kala yürek yakan yangınsın.
Merhametten yoksun,
Evladına bile uzaksın.
Kederim de kinim de kendime.
Bile bile yürüdüm seninle.
Evlat sevmeyen bilir mi sevgiyi.
Merhamet bilmeyen bilir mi kıymeti.
Gündelik yatan kaçan yüceltilmiş bir korkaksın.
Nefsinin esiri, öğrenilmiş bir alçaksın.

Tarzım değil lakin hesap ruz-u mahşere kalsın.
Sen dünyada gördüğüm en edna varlıksın.
Ne oğullara göz aydınlığı
Ne yuvana buraksın.
Cennet hayalin bile olamaz,
Gırtlağa kadar günahsın.
Bırak cenneti, cehenneme bile uzaksın.
Boyunca günaha girmeme ulaksın.
Pişmanlığım, kinim, öfkem kendime.
Tarif edemeyeceğim kadar yavşaksın.
Yavşa, yanaş, hatta sark sabi sübyan demeden.
Sönmez senin ateşin teneşiri görmeden.