Pişmanlığın Pişmanlığı Şiiri - Yakup Günel

Bertaraf olmuş duyguların kölesi oldu insan,
Bazen de körü körüne bağlandı sebepsizce.
Unuttu kendini yıprattı durdu,
Zararı ziyanı hepsi de kendineydi.
Kendineydi de fark etmedi bunu.

Suç buldu her şeyde:
Güneşin açmasını,
Yağmurun yağmasını,
Bazen de bir tebessümü,
Suçladı da durdu.

Sahip olduğu değerlerini görmezden geldi,
Uğraşlarını tuttu her şeyin önünde.
Hatırlamadı onu o yapanları,
Hayatına anlam katanlari,
Yaşama sebebini...

Bencilliğin sonucunu yaşadı her anında,
Kapanmış gibi adeta o gören gözleri...
Görmez karşısında olup bitenleri.

Gönül gözü dahi körelmişse eğer bir insan...
Ona ne dersen de yine hüsran.
Yine hüsran...

Kendilestirilmis bir ruhun esiri olmuş gibi,
Kendinden başka görmez hiçbir şeyi.
Arşa çıkmış da inmiş gibi bir eda...
Alır onu dünyadan götürür başka bir dünyaya,
Burnu Kaf dağının zirvesinde yaşar bu hayatı.

Salt duygularından arınmış gibi,
Aç kalmış bir ruhun tek kalmış esiri misali...
Kendi zindanını oluşturdu,
Hapsetti kendini oraya.
Kafasını vurur bir o yana bir bu yana,
Yana yakıla feryat figan eder,
Ama nafile...

Ne yaptıysa da ne ettiyse de,
Kendi sorumluluğundadir insan her bir an.
O zaman son pişmanlık da bir pişmanlıktır.