Küçücük ve sessiz odamda oturmaktayım,
Gözlerimle – keyifsiz – resmine dalmaktayım.
Bir anlık öfkenin ateşi var yüreğimde
Ah! Seni düşüne düşüne ağlamaktayım!
Hiçbir teselli çare değil derdime benim,
Baktığım her yerde sanki seni görmekteyim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta