Sabahın şafağına uzanırken düşlerim
İrkildim iç sesimle birden bire uyandım
Susuz kalmış gül gibi solmuştu gülüşlerim
Pişmanlık ateşiyle yattığım yerde yandım
Alevlerde kalmıştım içim dışım kavruldu
İnancım ve düşüncem geçmişime savruldu
Yalan dünya insanı olduğuma pişmanım
gittiğim bütün hekimler aynı şeyleri söylediler
söz birliği etmişcesine
'aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra'
Devamını Oku
söz birliği etmişcesine
'aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra'




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta