Bu ne kara bahttır,bu nasıl kara yazgı böyle?
Çırpındıkça battığım bir bataklığa döndü ömrümde.
Bir ümit sarıldığım kurtarıcı gördüğüm o ellere.
Dokunduğum güne nalet ettim,pişman ettiniz nihayetinde.
Yüksünmedim,pervane gibi dönüp durdum etrafınızda.
Hep bir ışık aradım kavuşmak için aydınlık yarınlara.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta