Peygamber Efendimizin Vefat Günü

O gün güneş doğdu ama Medine kapkaraydı,
Ruhları yakan ateş, dinmeyecek yaraydı.
Mübarek başı Hz. Ayşe’nin dizinde,
Bir veda buğusu vardı, o nurlu gözünde.

​Cebrail geldi kapıya, mahzun ve sessizce,
"Vakit doldu Efendim" dedi, bir ince sesle.
Azrail bile titredi, canını alırken,
Gökler feryat eyledi, mülk sahibi giderken.

​"Ümmetim!" dedi son kez, o titreyen dudaklar,
Yetim kaldı o gün taşlar, ağaçlar, topraklar.
Fatıma’nın gözyaşı, sel oldu da durmadı,
Dünya böyle bir acı, daha önce duymadı.

​Mescit sustu, kuşlar sustu, rüzgar esmez oldu,
Sanki kainatın kalbi, o an durur oldu.
Bilal minareye çıktı ama dili dönmedi,
Senden sonra Medine’de, hiçbir ateş sönmedi.

​Sen gittin ya Efendim, biz öksüz kaldık burada,
Bir yanımız hasret oldu, bir yanımız darda.
Gökhan’ın mahzun gönlü, adınla huzur bulsun,
O nurlu şefaatin, bizlere nasip olsun.

Gökhan Öztürk