Pervasız Şiiri - Sudenur Önlem 2

Temyiz mahkemen oldu benim gönül otağım
En candan seni sardı kor ataşlı kucağım
Yalkun saçan göğsüne gelip kondu dudağım
Evlat gibi bağrıma bassam seni Enverim

Yüreğim daraldıkça yokluğun hissederim
Hiç bitmiyor benim o yokluğa küsmelerim
Nasıl da bir kerelikti çenenden öpmelerim
Cevap gelen dualara katsam seni Enverim

Kokun aradım heyhat kütüphane köşkünde
Parmak izin yokladım pencere kilidinde
Bana bezm-i elestte arkamdan gel dedin de
Önüm arkam sen oldun, tapsam seni Enverim

Bembeyaz duvarlarda, baklavadan tavanda
Görenlere hikmet var ayıtılur Kuran'da
Bıyığın dalgalanır koca Bab-ı Turan'da
En yüce eşiklerde çatsam seni Enverim

Hasretkeşin yüzü var çinili aynasında
Toprağın nöbet tutar sözlüğün sayfasında
Adını buldu aşık sayfalar arasında
Kırsam adın yazmayan kalemleri Enverim

Bir annenin kurnalı temizlik manzumesi
Bir sevenin kınalı aylanış ilahisi
Sana yanan gözlerim Tanrının terazisi
Ölçmez yine cihanla tartsam seni Enverim

Yetim bir ah bıraktım pencere pervazında
Senden öte yol mu var Temren'in dünyasında
Köşe bucak arıyor her gece rüyasında
Senden gayrı pervam yok, sevdim seni Enverim

Türbedarı gömseler ayağının dibine
Hiç hürmet etmeseler isminin hamisine
Zerre kasvet ilişmez o vuslat cennetine
Tamam etsem ömrümü kollarında Enverim