Pervane Şiiri - Sadık Kocabaş

Pervane:
Dut ağacı dillenir zakirin kucağında,
Ateş yanar özünde, sevda ocağında,
Turna semah eyler Hakk’ın bucağında,
Kanadı kırılsa da darda kalmaz can.

Biri "Hu" deyince dünya durulur,
Aşkın meydanında gönül kurulur,
Zalimin bendine sille vurulur,
Hakk’ı zikretmeyen yolda kalmaz can.

Sağ elin göklere, solun toprağa,
Can özün bağlansın yeşil yaprağa,
Kurban olam yoldaki toza toprağa,
Mürşit nefesinden ayrı kalmaz can.

Çark-ı pervaz eyle, deryaya karış,
Kendi nefsini bil, kendinle yarış,
Gönül kâbesinde başlasın barış,
Haramla beslenen nura varmaz can.

Yedi iklim, dört köşeyi gezersen,
İnsan-ı kâmili kalpten sezersen,
Zeki baban gibi yolu çizersen,
Ocakzade gülü darda kalmaz can.

Sadıklar bağına girip ötenler,
Gerçek mürşit eteğini tutanlar,
Aşkın deryasına dalıp batanlar,
𝒦𝒶𝓁𝑒𝓂𝓈𝒾𝓏 Ş𝒶𝒾𝓇 sözde kalmaz can.