Pencere kenarında dalmış bakıyordum dışarı
Esmiyordu rüzgar bugünde sessizdi kuşlar ve yapaklar
Rengarenk çiçekler arsında gözüm sana ilişti gördüm seni
İzlemeye basladım o gülen yüzünü ve gözlerini ve seni
Zaman geçtikçe rüyaya ya daldım gözlerim kapandı
En sonunda gözlerimi açtım baktım karşımda sen gönlümde sen
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta