Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Durmadan yüreğimi ezerek, yaralayarak gözümden akıp giden gözyaşlarım gibi gitme.
Madem ben seni bırakmıyorum, sen de beni bırakıp gitme.
Sakın, çok zalim olma; benim gibi (bir) mazlumu incitme.
Gözüm, canım, efendim, sevdiğim, devletli sultanım!
bu gece fuzuliye misafir olmak gelmek içimden.
bu coğrafyaya ait olması ne büyük bir onur.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta