Perdeleri Kim Ördü Şiiri - Erdal Balcı 2

Allah’ım…
Bu kadar yakınken uzak sandım seni,
Bu kadar aşikârken gizli bildim.
Rabbim, perdeleri ben mi ördüm,
Yoksa sen mi çektin?
Karanlıkların içinde dolaştım,
Bir tıkırtı, bir ses, bir iz,
Bir işaret aradım…
Bulutlardan merhamet dilendim,
Gecelerden su aldım.
Taşlara sordum:
“Onun yolu buradan geçmedi mi?”
Diyecek oldum;
Dilim boğazıma düğümlendi.
Neden bunca karanlıkta aratıp,
Bir tek ışığını göstermedin?
Göğe baktım, gök kapalıydı;
Yere baktım, sisli...
Bilemedim;
Ben neredeydim?
Sen neredeydin?
Madem vardın!
Sessizce içimde duruyordun,
Hem de gözümün tam ortasında,
Şah damarımda...
Niye bu kadar gizlendin?
Yıllar geçince anladım:
Gizlenen sen değil,
Körleşen bendim.
Ben kendi duvarlarımın yankısını
Senin sessizliğin sandım.
Şimdi anlıyorum,
Bütün bir ömrün ağırlığıyla:
Perdeleri ören bendim,
İncelten sendin...
Ben geç kalmış bir misafir,
Sen kapısı hep açık Rahman ve Rahim.