Eski bir pencere değil mi ki bu önümdeki
Niyeyse öylece dalmış hayran bakıyorum
Ömrümde gördüğüm en güzeli olmasa da
Maziden hafızalara kazınmış eski İstanbul`da
Yansıyan aksimi görüyorum gün batımında
Pencere demirleri ne zamandan kalmışsa
Boyası kalkmış pastan çürüyüp sararmış,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta