Manzarayı çizdim,
Yüreğimden kopan renklerin cümbüşüyle.
Nefesim çarparken kendime,
Görünen görünmez oldu.
Sildim buğulanan yüzümü, terli ellerimle.
Gördüm beni manzaranın içinde.
Renkli bir iz kalmıştı yüreğimin derinlerinde…
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta