Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Hasret, avutulabilir değil ki.
Paramparça olur yürek, her parçası yeryüzünün bir köşesine dağılır. Sesin ulaşmadığı kayıp bir kenttir. Ağıt, kurşun gibi ağır çöker derinlere. Camkırığıdır, batar, kanatır. Yanından geçince elele tutuşmuş sevenler, ardından bakakalırsın. Gözlerin dolar, içine akıtırsın.
Yüreğinize sağlık İbrahim Bey.
Tebrik ederim...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta