Yaşam “sen” kokuyor
Acı dumanı içime çekerken
Buğulu pencerenin asi çocuğu
Biletim yalnızada’ya gidiş dönüş
Kardan beyaz duvarlara yazılan ismim
Gecenin saflığında beni yoklayan sahte düşlerim
Kan damlayan sayfalarda damıtılmış özlem reçeteleri
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta