Gece bütün koyuluğunu şehrin üzerine katmer katmer sererken
Bu koyu karanlıklarımı ıpışıl aydınlatan tek yıldızımsın
Yalnızlığın verdiği hüzünler gözpınarlarımı damlalarla doldururken
Sinemin en derinlerine çılgınca dalan yegâne rüzgarımsın
O kıvılcımlar alevlenip, bedenimi bir yangın gibi sararken
Bedenimin her hücresini sessizce kavrayan deli özlemimsin
Her nefeste damarlarımdan geçen kan delice coşarken
Mavi, maviydi gökyüzü
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun
Devamını Oku
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta