Ev sahibiymiş gibi davranmak neyin nesi oluyor ki şimdi acaba
Hepimizin misafir olduğu fırıldak gibi dönen bu yalan dünyada
Mevsimler değişiyor ağaç gelişiyor taş bile şekilleniyorken rüzgarla
Milyarlar milyarlarla ten temasta yan yana nefes alıyoruz bir fanusta
Saraylarda korkuyla yaşayan da yoklukta kapısı açık uyuyan da…
Yağmuru karı ayazı yiyipte hala bir şeyler kıpırdamıyorsa bağrında
Sırtımıza saplanmış bir bıçağın acısıyla kıvranıp dolanırken ortalıkta
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta