Kol düğmelerimi ilikledim.
Fazla kan kaybediyordu bileklerim.
Telefonumu kapattım.
Çünkü arayacaktın.
Çünkü sen bana acıyacaktın!
Hıçkıra hıçkıra değil,
Ölür gibi ağlamıştım.
Çünkü yapayalnız kalmış gibi ağlamıştım.
Gözlerimi bağladım.
Oldukça sessizdim.
Sokakta üşüyen ittim.
Kahretsin yıllardır farkında olmadan yüreğimde biriken kirdin!
Boğuldum.
Gözyaşlarımda boğuldum.
Kirpiklerime tutunamadım bu kez.
Gittin.
Bir bilsen nasıl acıyor içim.
Sen yokken her zaman ikimizin yan yana olduğu anılara hap içirdim.
Sonra.
Sonra kendine iyi bak deyişin aklıma geldi.
Aynanın karşısına geçip iyice baktım.
Ne kadar aptal olduğumu fark ettim.
Ve sende ki bu kabiliyeti gördükten sonra anladım ki,
Pazarlama bölümünü okumak şart değil.
Güvenip ellerine bıraktığım aşkın geceliğini kaça sattın sahi?
Kayıt Tarihi : 15.1.2011 23:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!