Önceleri,
Komşuya bir tabak pay ayrılırdı,
Özel bir yemek yapıldığında.
Ve,
Evin küçüğü,
annesinin “hemen götürüver, soğumasın” tembihine homurdanıp söylenerek yanıt verse de,
komşunun güler yüzlü teşekkürü ile karşılaştığında,
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta