Patron I Şiiri - Nasıf Acar

Başında,
Spor bir kasket vardı.
Siyahı hiç görünmeyen,
Beyazlarla kaplı,
At kuyruğu saçları,
Kasketin arka boşluğundan ,
Dışarı sarkmıştı….
Tam bir at kuyruğu gibi…
Uzunca boylu,
Ve zayıftı.
Beyaz tenli,
Ve renkli gözlüydü.
Elmacık kemikleri,
Dışarı doğru çıkıktı…
Hışımla içeri girdi.
Karşıdaki,
Tezgahın başında,
Her şeyden habersiz,
Sakince,
İşiyle uğraşan
İşini yapmakla meşgul,
İşçi kadına doğru,
Büyük adımlarla yaklaştı.

Gözlerinden,
Ateşler fışkırıyor,
Ardı ardına,
Kulakları sağır edercesine,
Şimşekler çakıyordu…
Oysa havada,
Tek bir bulut bile yoktu…
Sağ elinin işaret parmağını,
İşçi kadınına doğru uzatıp,
Aşağı yukarı sallıyordu.
Bu durum,
Bulutsuz havada,
Ortamı geriyordu.

İşçi kadın, afalladı,
Neye uğradığını şaşırdı.
Sessizce,
Korkulu gözlerle
Baktı patrona…
Patron,
Azgın seller gibiydi…
Sözcükler ağzında,
Taşkınlar yaratıyor,
Fırtınalar estiriyor,
Önüne kattığını,
Sürüklüyordu boz bulanık…
Pozitif tüm duygular,
Negatif duyguların önünde,
Sürükleniyor orada boşluğa…

Oysa saat,
Sabahın sekizi olmamıştı daha…
Karanlık,
Aydınlılığa yerini teslim ederken,
Yoğun bir gerginlik,
Tüm bedenleri sarmamıştı.
Ortam gerilmişti,
Yay gibi…
Hava çok sıkkındı.
Ve bir şeyler,
Patlama noktasına gelmişti…

Ve benim duygularım,
Gözlem noktasından,
Hızla yükseldi…
Patlama noktasına,
Ve patladım…

“Ne bu gerginlik “dedim…
Tane tane anlatabilirsin,
Bağırmadan,
Öfkeni öne çıkarmadan,
Öfkelenmeden…
Sakince,
Karşındaki işçi de insan…
Duyabilir…
Seni anlayabilir…
İnsanca anlatırsan,
İnsanca cevabını alırsın.”

Kapitalizm…
Paranın hüküm sürdüğü,
Patronun dünyası…
Hümanizm değil,
Kapital…….izm…
Paranın gücü,
Patronum sözcüğü
Paranın hüküm verdiği
Patronun göğe erdiği…

DENİZLİ/Bereketler
2026 Nisan