Dünlü zamanlardı
Peşinden koştuğumuz o atlıkarınca
Üstüne düştüğümüz dizlerimiz ve
Ağladığımızda yakınlarımız vardı.
Tam şurdaki köşede bir de meyhane vardı
Çok içerdi,içerdik
Koyu yeşildik,yeşildi
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta