Hayata,çelme takmayı seviyoruz...
Çoğu zaman attığımız çelme, bizim düşmemize
neden olsa da...Toplum olarak, hemen her
konuda bir kahrama ihtiyacımız var...
Önce,birilerinin yapmak istediğimiz konusunda,
bize kapı açması gerekiyor... Biz, çalacağımız
kapının yanlış olmasından öylesine korkuyoruz
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta