Sanki parmaklarının ucu bir uçurum,
Diz çökmüşüm eşiğine, ellerini tutuyorum.
Saçlarının kıvrımında dolanan o rüzgâr,
Gelip vuruyor yüzüme, ben seni kokluyorum.
Öyle bir kimsesizlik ki bu, öyle bir gurbet.
Kimse bilmez kalemi, "elin" niyetine tuttuğumu,
Mürekkebin karasında, gözlerini buluyorum.
Yoklama defterinden tanımadım sizi,
Benim haylaz çocuklarım
Sınıfın en devamsızını
Bir sinema dönüşü tanıdım
Koltuğunda satılmamış gazeteler
Dumanlı bir salonda
Devamını Oku
Benim haylaz çocuklarım
Sınıfın en devamsızını
Bir sinema dönüşü tanıdım
Koltuğunda satılmamış gazeteler
Dumanlı bir salonda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta