Sanki parmaklarının ucu bir uçurum,
Diz çökmüşüm eşiğine, ellerini tutuyorum.
Saçlarının kıvrımında dolanan o rüzgâr,
Gelip vuruyor yüzüme, ben seni kokluyorum.
Öyle bir kimsesizlik ki bu, öyle bir gurbet.
Kimse bilmez kalemi, "elin" niyetine tuttuğumu,
Mürekkebin karasında, gözlerini buluyorum.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta