Bir yaz günüydü oturuyordum parkta
Yanı başımda toplanmış oynaşır çocuklar
Kiminin annesi kimin babası yanında
Mutluluk yüzlerinde oraya buraya koşarlar
Salıncaklar onları havaya kaldırırken
Kuş cıvıltıları gibi sesleri birbirine karışır
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta