Bir sokak lambasının.. titreyen.. ışığında..
Bu şiiri yazıyorum bit(e) meyen sevdanla..
Hasretin çöreklenirken.. bi-çare ruhuma..
İnce bir sızı yürür.. titreyen.. ayaklarımda..
..
Sabahı beklerken.. kör bir ateşin başında..
Ne bir umut.. görünür..ne hayal yarınlarda..
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta