Bir sessizlik, kanat çırpan gölgelerin ardında,
Gecenin en uzak köşesinde kaybolmuş bir nefes,
Zamanın kuma döküldüğü bir saatin içinde,
Sonsuzluğa açılan bir kapının eşiğinde dururuz.
Bir adım atmak için, gökyüzüne eğilir ellerin,
Ve yıldızlar, yalnızca parmak uçlarında parlar,
Oysa biz, çoktan unutmuşuz yürümeyi.
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta