Papatyaya Sitem Şiiri - Nurgül Ankara

PAPATYA SİTEMİ

​Neden seviyorsun, diye sorma hiç,
Dalından koparılan, kır papatyasıyım.
Sorgun bir uçurum, cevabı bir iç,
Ömrü feda edilen, kır papatyasıyım.

"Seviyor" dedikçe, canımı aldın,
Her bir yaprağımda, hayale daldın.
"Sevmiyor" deyince, sararıp soldun,
Yollarda can çekişen, kır papatyasıyım.

Topla yerlerden o, ıslak hissimi,
Yolduğun katmerde, ara sevgimi.
Tıpkı senin gibi, mahzun, eski mi?
Özgürlüğe can atan, kır papatyasıyım.

Kimi taç eyleyip, başına takar,
Kimi soldurur da, kenara atar.
Çıkmaz sokaklarda, güneş mi batar?
Kuytuda unutulan, kır papatyasıyım.

Boynumu büktüğün, o eller yalan,
Özgürlük düşümdü, geriye kalan.
Kökünden koparılmak, en büyük talan,
Vefasız bağda duran, kır papatyasıyım.

Sevda emek ister, sabırla pişer,
Zulümle kırılan, toprağa düşer.
Her kopan yaprağım, bir ömre eşer,
Hakkı elinden uçan, kır papatyasıyım.

Ahımı yükledim, esen her yele,
Savrulup giderim, düşerim dile.
Bir fal uğruna bak, bunca kem hile,
Bahtı kışa bürünen, kır papatyasıyım.

Toprakta kök salmak, asıl muradım,
Tozlu raflar oldu, artık son yâdım.
Özgürlük kokardı, benim her adım,
Dalında mahzun kalan, kır papatyasıyım.

Vicdanın sızlasın, her bakışında,
Beni göreceksin, her kış başında.
İsmim yazılmasa, mezar taşında;
Ruhu darmadağın olan, kır papatyasıyım.

Artık ne taç eyle, ne yakana tak,
Beni benden aldın, şu halime bak.
Son yaprak düştü bak, koptu son durak,
Sessizce veda eden, kır papatyasıyım.

Nurgül Ankara