Papatyanın Son Yaprağı

"Papatyanın Son Yaprağı...

Ne çok kırdık papatyanın kanatlarını…
Bir yaprak daha kopardıkça değil,
Bir umut daha eksildikçe sustuk.

“Seviyor mu… sevmiyor mu…”
derken,
Aslında biz…
Kendimizi unuttuk.

Sen gülüşünü benden sakladın…
Ben acımı senden.
Aynı gökyüzü altında
Birbirine dokunamayan'iki yalnızlık olduk.

Görünen bizdik,
Kaybolan… kalbimizin iç sesiydi.

Gittiğin geceden beri…
Ne kapım kapanıyor,
Ne içimdeki karanlık sabaha dönüyor.
Sanki her nefesimde
Bir şehir daha çöküyor.

Papatya bitti diye aşk biter sandın…
Oysa sende biten bendim,
Bende kalan… sadece senin yokluğundu.

Son yaprak tutunamadı dallara
Sadece Sevgin
Tutundu yüreğimin yarasına.

Bu şiirde kaybolan ben değilim,
Yaralı… suskunluğumdu .
Suskun Şair Fazlı Acar