Avuçlarımdan süzerek akıtıyorum aşkımı
Toprağa karışıyor yavaş yavaş
Artık, her papatyada ben olacağım
Bahar sabahları biraz daha yakın gelecek
Biraz sıcak olacak gökyüzü
Toprak kokusu beni anımsatacak
Sarılmak isteyeceksin, olmayacak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta