Ne kadar ağlasan yetmiyor
Çaresizlik ne yapsam bitmiyor
Sensiz kalsada susmuyor geçmiş
Özürler kifayetsizce bekliyor
Aydınlık bile karanlığın parçası
Dinmez oldu bendeki hatırası
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrikler.
Şiiri okuyunca aklıma bir türküden şu sözler geldi:
“Eline almış çiçek,
sevecek sevmeyecek.
Sana olan aşkımı,
Papatya nerden bilecek? “
Umarım sevgiler papatya falına kalmasın.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta