Özlem kokuyorsun papatya!
Yüreğimi sevgilimden daha yakın elliyorsun.
Düşlerimi, alnı karanlık hırsızlar gibi çalıyorsun.
Yaralarıma basıyorsun,
Vahşi bir hayvan soluğuyla üflüyorsun!
Bir balonu içimde köhne hüzünlerimle şişiriyorsun.
Elimi kesiyor yapraklarındaki ayrılık.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Muhteşem
Tabii ki olur. Mutlu olurum.
Edip, eğer istersen bu şiirini kanalımda seslendirmek isterim.
"Kurşun kalem" isimli kanalımda şiir seslendirmeleri de yapıyorum.
Tabii ki olur. Mutlu olurum.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta