Papatya Falı Şiiri - Tüba Ateş Yıldırım

Papatya falı gibisin,
Bir gün seviyor, diğer gün sevmiyor,
Sen güneşi çok seversin, kır çiçeklerini de öyle,
Sen mutluluğu her zaman yakaladın,
Barış için çarpar kalbin, sen kimseyi üzemezsin.

Kelebek kalplim söyle, yine çarpıyor mu yüreğin?
Mutluluğun renkleri, yine, aynı yerinde mi?
Özlüyor musun beni, Eskisi gibi?
Geçmişin geliyor mu, Gözlerinin önüne incecik bir kar tanesi gibi?

Anlata bilirimsin, bensiz geçen zamanı?
Sevebildin mi, bir başka kalbi beni sevebildiğin gibi?
Acelen yoksa eğer yeniden bekle beni,
Alışkınım ben papatya falına, bakarsın yeniden toplarız papatyaları.

Bak şimdi üzüldüm yokluğuna, ister inan ister inanma,
Mutluluğun resmini yapsak diyorum, ikimiz,
Ben her anımı senle yaşadım, sana âşık saf kadınım
Gereği var mı, şimdi papatya falının?

Düşünüyorum da, ömrümüz seviyor sevmiyorlar la geçti,
Birbirimizi doğru düzgün hissedemedik bile,
Biz her zaman sevgimizden şüphe duyduk,
Emin olduğumuz da ise, ne seven ne de sevmeyen birileri yoktu, yanımız da,
Abarttık sevgimizi, haddini aşmış olsa gerek,
Papatya falına inanıp unuttuk artık ikimiz de; birbirimizi.