Bir yaprağı düşmüştü papatyanın
Bir notası eksik şarkıya dönmüştü
Alıp kendi bahçeme ektim
Kimse falcı gözüyle bakamayacaktı ona
O bir çiçekti yaşaması gerekti
Yüzlerce çiçek çeşiti arasında tek papatyaydı bahçemde
Göz bebeğimdi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta