Papatya Şiiri - Recep Turcalı

Senden önce sustu baharlar,
Senden sonra eksildi yıllar.
Bir adın kaldı rüzgârda,
Bir iz kaldı yollarımda.

Dağların sessiz yamacında,
Bir papatya açtı yeniden.
Ben aynı yerde beklerken,
Sen düşlerimden çıkmadın.

Sessiz geçen her mevsimde,
Adını duydum rüzgârda.
Bir papatya gibi solmadın,
Hep kaldın hatıramda.

Sessizliğin içimde büyür,
Bekleyişim hiç eksilmez.
Her bahar anılar uyanır,
Sen giderken gözlerim yaşlanır.

Papatya...
Dağlarımın beyaz sabahı.
Papatya...
Kalbimin en güzel baharı.

Bahar gelir seni hatırlarım,
Rüzgâr eser seni duyarım.
Ben yine aynı yerdeyim,
Bir gün dönersin umuduyla.

Yağmur indi eski yola,
Sessiz aktı hatıralar.
Bir ömür geçti usulca,
Beklemek kaldı bana.

Papatyalar açmış yine,
Aynı dağın yamacında.
Ben yalnız kaldım bu bahar,
Sen yoksun yanımda.

Papatya...
Dağlarımın hiç solmayan çiçeği.
Papatya...
Kalbimin en güzel mevsimi.

Her bahar seni bekledim,
Aynı gökyüzünün altında.
Dönmesen de sevdim seni,
İlk günkü gibi...

Papatyalar yine açıyor...

Ben yine aynı yerdeyim...

Sen düşlerimden çıkmadın..."