Pandoranın Kutusu Şiiri - Figen Güler

Bir el dokundu yasaklı kapağa,
Sessizlik delindi anlık merakla.
Karanlık içinden sızdı sancılar,
Kımıldadı dünya, titredi dağlar.

Kıskançlık süzüldü ilk duman gibi,
Yeryüzünün sabrı işte o gün bitti.
Ardından hırs, kin, öfke… Hepsi kibirden,
Bir çığlık koptu adeta insan kalbinden.

Korkular çöreklendi dört bir yana,
İnsanoğlu, nefretle sığındı yalana.
Pandora’nın kutusu açılmıştı artık;
Şimdi ne yapacağız? Toptan yandık.

Ama en son, en derin köşede
Titrek bir ışık kaldı en derinde.
Umuttu onun adı, unutulmuşçasına,
Sığındı çaresizce insan, kendi yorgunluğuna.

Gözleri yaşlıydı, baktı Pandora.
Usulca dedi: “Ben açmadım aslında.”
Belki de biz tuttuk hep elimizde;
Kapanmamış bir yara kaldı içimizde.